Մենություն

Շնորհակալ եմ, մենություն,
Որ տալիս ես ինձ հանգեր,
Որ դառնում ես ինձ ընկեր։

Ինձ խղճալուդ,
Ու երբեք չտրտնջալուդ,
Ինձ սիրելու,
Բայց հավերժ քեզ չկապելու,
Եվ կողքիս ապրելուդ համար,
Շնորհակալ եմ քեզ, մենություն։

Նաև լսիր,
Երջանկության համար նույնպես
Քեզ հազար միլիոն մերսի։

Բաժանում

Բաժանումն անկասկած լինելու է՝
Ճիշտ ամսին, օրը ճիշտ, ճիշտ ժամին,
Ճամպրուկներ, արցունքներ, «Իմ տաքսին է»,
Օդային համբույր անարժանին։

«Լռությունն, հեռախոսն ու խաչբառը,
– Ես կասեմ, – ավելի հարազատ են»,
Ու նորից երկրորդիս կսպասեմ.
Գազանները վայրի ազատ են։

Բաժանում

Չար, անխնա բախտ՝ նենգ ու բանսարկու,
Ինչու՞ ես այսպես դու ինձ հետ վարվում,
Ես նոր սկսեցի սիրել այս կյանքում,
Բայց նո՞ր բաժանել սովորեցիր դու։

Հապա էլ ինչու՞ մանկան պես անմիտ,
Որ նոր սովորած բառն է կրկնում,
Իմ սիրամորմոք սրտի համար ես
Հար ու անդադար կրկնում. «Բաժանում»։

ՓՈՓ հանրագիտարան

Դօրիանի մասնակցությամբ «ՓՈՓ հանրագիտարան» հաղորդաշարը եթեր է հեռարձակվել 2011 թվականի դեկտեմբերի 10-ին։ Հաղորդման ընթացքում առաջին անգամ ցուցադրվել է Դօրիանի դեմքը և հնչել է իրական անունը։ Այս մասին ավելի մանրամասն կարող եք կարդալ կայքի «Կենսագրություն» բաժնում։

Նոր վեպս ավարտելուց հետո մի քանի տարի չեմ գրի, այլ նախագծի վրա կաշխատեմ

18 սեպտեմբերի 2012թ․, Անկախ

Գրող-բլոգեր Դօրիանի բացառիկ հարցազրույցը

Վերջին ամիսներին Դօրիանը (իսկական անունը Գրիգոր Մուրադյան, հեղ.) տարօրինակ լռում էր: Հիմնականում շփվում էր մի քանի ընթերցողի հետ… ու վերջ: Հետաքրքիր էր որտե՞ղ է, ինչո՞վ է զբաղվում: Դօրիանը համաձայնեց պատասխանել մեր հարցերին:

ՇԱՐՈՒՆԱԿԵԼ ԿԱՐԴԱԼ

Նա էլ բոլորի նման երկու ականջ ու երկու աչք ունի

29 հունվարի 2012, Անկախ

Գրող, բլոգեր Դօրիանն այլևս բացահայտ է։ Դօրիանին ներկայացնելու առանձնակի հարկ չկա: Նրա ստեղծագործությունները վերջին երկու տարվա ընթացքում ամենաընթերցվածներն ու քննարկվածներն են: Երիտասարդ հայ գրողն ու բլոգերը այսուհետ բացահայտ է: Առաջին հարցազրույցը նա վերջերս տվեց մեր տեղական հեռուստաընկերություններից մեկին: Ավելին ի լուր բոլորի բացահայտեց նաև իրական անունը և բնակավայրը Գրիգոր Մուրադյան, Երևան: Ներկայացնում ենք «Անկախին» տված բացառիկ հարցազրույցը:

ՇԱՐՈՒՆԱԿԵԼ ԿԱՐԴԱԼ

Նազենի Հովհաննիսյանի արձագանքին չէի սպասում

21 օգոստոսի 2012, LadyNews.am

Քանի դեռ հայտնի չէր՝ ով է Դօրիան գրական անվան հետեւում, բոլորի հետ կռիվ էի տալիս, որ մի բան հաստատ է՝ իգական սեռի ներկայացուցիչ է: Քո գործերում կանանց խորքային կերպարներ կան, կնոջ հոգեբանության, ապրումի արմատական ընկալում… Դու է՞լ ես այդպես կարծում: Որտեղի՞ց է այդ տպավորությունը: Իգականություն տեսնո՞ւմ ես քո գործերում:

ՇԱՐՈՒՆԱԿԵԼ ԿԱՐԴԱԼ

Վերջին մերձավորս

Ինչ ճյուղիցս պոկվեց, ընկավ վերջին մերձավորս,
Չի դիմանում հոգիս տոպրակի մեջ կաշվե,
Հայր մեր, ինձ գոնե մոտավոր ասա մահվան օրս,
Որ սկսեմ անհամբեր ես օրերը հաշվել։

Որ սկսեմ անտարբեր լինել տառապանքիս հանդեպ,
Դադարեմ գուշակել՝ ինձ ինչ է պակասում,
Որ անխուսափելի ազատումին միայն սպասեմ,
Ինչպես, երբ մանուկ էի, Նոր Տարուն էի սպասում…

Փորձենք նորից

Սերն այլևս չկա, ես սառել եմ,
Ու տձև պատրանքի կավից,
Որ տվել ես, փորձում եմ ծեփել ինձ
Քեզանից ավելի լավին։

Հավատալ, իբր այս անգամ այլ է,
Իբր չեմ խաբվելու նորից,
Իբր ես չգիտեմ՝ ուր թքում ես,
Խմում ես հենց այն ջրհորից։

Փորձելով մեզ մաշող այս կապանքը
Պահպանել, ձգձգել մի քիչ էլ
(ասես ողջ իմ այս տառապանքը
ինձ հերիք չէ, մի բան էլ դեռ քիչ է)՝

Ասել. «Շատ լավ, փորձենք, համաձայն եմ
Շտկվելու ևս մեկ շանս տալ քեզ,
Ես նորից նվիրվում եմ, ես քոնն եմ,
Հաստատիր, որ խոզի վաստակ ես»։

Աթարին

Ստում է, այ քեզ բան, ստելուց իր թանկ
Կարծես չունի ոչինչ ամբողջ աշխարհում,
Գիտի էլ՝ նկատում եմ, բերանը փակ
Նայում է աչքերիս, խոսքեր չի ճարում։

Ու մեկ է, ես մի կյանք, մի ամբողջ քոռ կյանք,
Մնում եմ էսպեսին դեռ հավատարիմ,
Կողքիս լինեիր, տեսնեիր սա, կասեիր ինձ, տատ՝
Կպնում է սերը, ա՜խ, նաև աթարին։