
Հետևելով նշաններին՝ Լիլիթին հաջողվում է գտնել իր երազանքների տղային։ Պատմվածքը գրված է 2009թ․, խմբագրված՝ 2020թ․։
Հետևելով նշաններին՝ Լիլիթին հաջողվում է գտնել իր երազանքների տղային։ Պատմվածքը գրված է 2009թ․, խմբագրված՝ 2020թ․։
Սպանության մեջ մեղադրվող դերասանուհին փորձում է դուրս գալ ստեղծված իրավիճակից։ Պատմվածքը գրված է 2009թ․, խմբագրված՝ 2020թ․։
Ամսագրում 25-րդ կադրի մասին կարդալուց հետո՝ Ալիսը վերաիմաստավորում է անցյալում իր հետ պատահած որոշ դեպքեր։ Պատմվածքը գրվել է 2009թ․, խմբագրվել 2020թ․։
Ծաղրածու, ցրտերը վրա հասան,
Կրկեսը փակվեց ու մենակ ես,
Կյանքը թատրոն էր, դու` դերասան,
Իսկ ո՞վ էր, ասա, հեղինակը։
Երբ ներկերն էիր մաքրում դեմքիցդ,
Վերքերդ էիր լվում, քեզ թվաց,
Ու, ահա, մաքրվեց և ժպիտը,
Թախծոտ քո դեմքիդ նկարված։
Հիմարի պես, էլի մի անգամ,
Չարեցիր փրկվելու ոչ մի ճիգ…
Սեփական ձեռքերով` ինքնակամ,
Կտրեցիր թելերդ, խամաճիկ։
Մի դարձրու անմեղ խոսքերը էլ մատի փաթաթան, Ու եթե սիրտս կոտրել ես, փշուրներն հավաքիր, Ես հոգնել եմ թափառել մայրամուտից լուսաբաց՝ Զզվեցրել են փողոցները էս անտեր քաղաքի։ Մի դարձրու իմ զգանցմունքները անլվա «պոլի շոր», Որ ամեն անցնող-դառնողը իր ոտքերը մաքրի, Այլ հիմար խասյաթդ անցկացրու ֆիլտրերի միջով՝ Թող դեմքիցդ մաքրվի անլրջության ապակին։ Եվ անունը մի դարձրու իմ քեզ պատվո շքանիշ, Քանի ինքդ չես դարձել դեռ իմ մարտի վետերան, Գաղափար ես սևեռուն, թե անմեկնելի ֆետիշ, Չի խուսափում նահանջելուց քո խելառ հետերան։