Categories
Պատմվածք

Շոու

Գրված՝ 2009թ․, խմբագրված՝ 2020թ․

Նա ասում էր, թե կյանքը շոու է՝ մանուկները լացում են, որպեսզի մյուսների կարեկցանքը զգան, սիրված զգան իրենց, մեծահասակները մյուսներին դուր գալու համար գնում են լավագույն զգեստն ու կոշիկը, անում են լավագույն սանրվածքն ու անգամ ձգտում ամուսնանալ լավագույնի հետ՝ նրա, ով ավելի ցանկալի է մյուսների համար։ Տղաները սիրում են խոսել այն մասին, թե ինչպես են հարբել, աղջիկները ձևացնում են, թե գաղտնիքներ ունեն։ Մյուսների աչքերի առաջ ծնողն ավելի հոգատար է դառնում իր զավակի հանդեպ, սիրահար զույգերն ավելի ջերմ են իրար ձեռք բռնում, աշխատողն ավելի լավ է անում իր գործը, երբ կողքից ինչ-որ մեկը նայում է՝ փորձելով, իբր թե, սովորել։ Կատակողն էլի է կատակում, եթե նախորդ կատակն հաջող էր, հարվածողն էլի է հարվածում, եթե ինչ-որ մեկին դա զվարճացնում է, բարկացնողն էլի է բարկացնում, քանի դեռ շարունակում են բարկանալ։ Մեծ, թե փոքր, կին, թե տղամարդ, հարուստ, թե աղքատ, բոլորը ձգտում են մեկ բանի՝ ցուցադրել ավելի ճոխ շոու։ Ամեն տեղ, ամեն վայրկյան միլիոնավոր ու միլիոնավոր մարդիկ անում են այն, ինչ չեն ուզում, որպեսզի ստանան այն, ինչ ուզում են՝ հայացքներ։

Categories
Պատմվածք

25-րդ կադր

Երկրորդ զուգագուլպան էր պատռվել ու Ալիսը չէր պատկերացնում, թե ինչ է անելու։ Գրողը տանի, և ինչու՞ նա չի կարող իրեն ավելի թանկ զուգագուլպաներ թույլ տալ։ Դրանք գովազդող աղջիկներն այնքան գեղեցիկ են, խնամված, ջահել։ Ո՞վ գիտե, գուցե ինքն էլ այդպիսին լիներ, եթե… Նա խուսափում էր սեփական մտքերից։ «Եթե» չկա։ Անցյալը չես փոխի։ Ընտրությունն ինքն էր կայացրել, ու նրանում, որ չի կարող ամեն անգամ թանկարժեք զուգագուլպաներ գնել, միայն ինքն էր մեղավոր։
Ժակը նյարդային քայլում էր սենյակում ու ինչ-որ բան փնտրում։
– Ժամը տասն եղավ։ Չե՞ս բարեհաճելու վեր կենալ։
– Ի սեր Աստծո, թող պառկեմ, Ժակ, հոգնած եմ։
Ժակը ճոճեց գլուխն ու շարունակեց իր որոնումը։
Հոգնա՞ծ եմ։ Իրեն անգամ քունն էր հոգնեցնում։ Ոչինչ չէր ուզում անել, ամեն ինչ արդեն զզվեցրել էր։ Վեր էր կենալու անկողնուց, զբաղվեր կենցաղային գործերով, նստեր հեռուստացույցի առաջ, զանգեր ընկերուհուն, հետո նորից վերադառնար անիծյալ անկողինը՝ քներ, որպեսզի ուժ գտներ հաջորդ օրն էլ նույն կերպ անցկացնելու համար։
Ժակը շուտով կգնա։ Իրեն կտրվի ազատության փոքրիկ չափաբաժին։ Թեթևանում էր, երբ Ժակն հեռանում էր, թեև նա ոչնչով չէր խանգարում իրեն… համարյա ոչնչով։ Բայց երբ գնում էր, ասես մաքրվում էր տան մթնոլորտը։ Առանց նրա ամեն ինչ ավելի սովորական էր, ավելի թեթև։ Խեղճ Ժակ, հավանաբար նա չի էլ կասկածում, որ ինչ-որ բան ծանրացնում է։

Categories
Պատմվածք

Սատանան մայրամուտին

Գրված՝ 2009թ․, խմբագրված՝ 2017թ․

1. Կարիք

Գլխացավն անուշադրության էր մատնած․ Դավիթն արդեն սովոր էր դրա մշտական ներկայությանը՝ հատկապես անքուն գիշերվանից հետո: Այսօր սովորականից ավելի հոգնած էր վերադարձել: Գիշերը գործը շատ էր եղել, ու եթե մյուս օրերին հաջողացնում էր մի տեղ աչք կպցնել, այսօր դա էլ չէր հաջողվել: Անգամ ալարեց հագուստը հանել: Տուն չմտած՝ պառկեց բազմոցին ու փորձեց քնել: Հաջող փորձ էր:
Արթնացավ, երբ Վիգենը պատրաստվում էր հեռանալ: Այցի էր եկել ընկերոջը, բայց, իմանալով, թե ինչ վիճակում է նա տուն եկել, որոշել էր չարթնացնել՝ թողնել, որպեսզի կարգին հանգստանա:

Categories
Պատմվածք

Թոքախտավոր սուտը

Գրված՝ 2009թ․, խմբագրված՝ 2018թ․

Մաս Ա

Սենյակ մտա, ու քանի որ ձեռքերս զբաղված էին, ոտքով ծածկեցի դուռը։ Դռան ձայնից Ալեքն արթնացավ ու շուռ եկավ անկողնու մեջ։ Ապա աչքերն հազիվ բացելով՝ շշնջաց.
– Էկա՞ր։
Չպատասխանեցի։ Նա, միևնույն է, չէր լսելու։ Երբ քունը գլխին է, խոսում է, բայց չի լսում։ Տոպրակները շպրտեցի սեղանին ու նստեցի բազկաթոռին, որպեսզի հանեմ կոշիկներս։ Ալեքը վրայից գցեց վերմակը, բարձն հենեց մահճակալի թիկնակին ու նստեց։ Փաստորեն քնած չէր։

Categories
Պատմվածք

Իմ երկու հայրը

Գրված՝ 2013թ․, խմբագրված՝ 2017թ․

«Սեքսուալությունը նրա դեպքում ընդամենը սփոփանք է՝ տաղանդը չնկատելու անզգուշություն թույլ տված մարդկանց համար»: Ավելի երկնագույն չի լինում: Չպատռեցի «Ֆեյրվյու փոստը» միայն այն պատճառով, որ շապիկին Հիլզն էր՝ նա ինձ դուր է գալիս, ստիպում է պահպանել անգամ այն ամսագրերը, որտեղ Ֆասսբենդերին տաղանդավոր են անվանում: Ի՞նչ պակաս ձեռքբերում է երկրի գլխավոր տիկնոջ համար: Բացի այդ՝ այս օրերին, երբ ցանկացած մանր ու միջին ամսագիր իր պարտքն է համարում ընտրել այդ ամսագրից ավելի միջին ու մանր մարդկանց՝ տարվա ինչ-որ բանը լինելու չնչին պատվին արժանացնելու համար, որևէ ամսագրի շապիկին Հիլզին տեսնելը, այն էլ առանց նախորդ տասներկու ամիսների իր սխրանքների դիմաց ստացած դափնիների, ոչ միայն հաճելի էր (ճաշակի հարց է), այլև ուսերիցդ թափում էր տոների սենտիմենտալության բեռը՝ ծիծաղելի թվացող ժապավեններով փաթաթած, կանաչ ու կարմիր, սպիտակ (թեկուզ մեր կողմերում ձյունն ավելի եզակի երևույթ է, քան պետ. քարտուղարի սուրբծննդյան վերնագրից զուրկ մնացած հարցազրույցը) ու տասնյակ օրերի հեռավորությունից անգամ՝ հոգնեցրած։ Պատռելը՝ չպատռեցի ամսագիրը, բայց րոպեներ անց, «Թագ և բարձ» սրճարանին հասնելով, ստիպված եղա թաքցնել այն: Մեթն էր: Հաստատ Մեթն էր ու, Աստված մի արասցե, տեսներ, ընդունված կարծիքի համաձայն, մինչև տասնվեց տարեկան աղջիկներին զբաղեցնելու համար ստեղծված գունավոր թղթերի այդ կապոցը ձեռքիս ու գլխի ընկներ, որ գնում եմ միայն իր` հերն անիծած հոդվածների համար, որոնց հետ երբեք չեմ համաձայնվում: Թեկուզ, քի՞չ մարդ է «Ֆեյրվյու փոստ» կարդում, ես կարող էի պատահական հայտնվել նրանց ցուցակում ու գլխի էլ չընկնել, որ «Կինո» խորագրի հեղինակ Մեթ Սամմերն ինքն է: Կինո խորագրի հեղինակը, Մեթ Սամմերը: Հազիվ թե նման զուգադիպություն լիներ: Ու ի՞նչ: Սամմերը պատճառ չէ՝ չկարդալու համար այն ամսագիրը, որը միլիոնավոր ամերիկացիների պես, ինքս էլ կարդում եմ: Գուցե վաղն ընդհանրապե՞ս թերթ չկարդամ, որովհետև ցանկացած էջից կարող է դուրս պրծնել քիթն ամեն մեծ ու փոքր կինոիրադարձության մեջ խոթող Սամմերը, որին ես նախընտրում եմ չհանդիպել: Ամսագիրը, առաջին էջը դեպի ներս ծալելով, ձեռքիս տակ դրեցի, հետո մտածեցի, թե կասկածի տեղ կտամ (հազիվ թե գտնվի մեկն, ում հարմար է ամսագիրն այդ դիրքով պահել) հանեցի այն ու, քայլերս արագացնելով, փորձեցի աննկատ անցնել «վտանգավոր» սրճարանի մոտով: Թե՞ Մեթը չէր: Մե՞թն էր: Հազիվ էի զսպում ինձ, որպեսզի այլևս սրճարանի կողմ չնայեմ: Այդ երբվանի՞ց է Մեթը սրճարան գնում: Չնայած, թողեք գուշակեմ՝ կարդացել է հերթական հիմարագույն գրքերից մեկը, մոտավորապես «Ինչպես դադարել ինչ-որ բան անել և սկսել ապրել» վերնագրով, փակցրել է պատին հիշեցում այն մասին, որ առավոտյան, մինչև Amazon-ից բեռնած հերթական էժանագին ֆիլմը միացնելը (ոչ էժանագին ֆիլմերի ցուցադրումներին նա, այսպես, թե այնպես, ներկա էր լինում նախքան դրանց՝ Amazon-ում հայտնվելը) պարտավոր է դուրս գալ տանից, սկզբի համար գոնե օրվա ուտելիք գնել, հետո կամաց-կամաց ավելի ու ավելի մարդաշատ վայրերում հայտնվել: Միջին մարդաշատության «Թագ և բարձը», ենթադրում եմ, նոր կենսակերպի տաս-տասնհինգերերդ օրվա շնորհիվ էր ընդունել ճանաչված հյուրին, որն ինքն իրեն խոստացել էր չփախչել այդտեղից մինչև սուրճի ավարտվելն ու հիմա հազիվ էր դիմանում այն մեկ կումով կուլ տալու գայթակղությանը՝ ձեռքի հետ ընթերցելով թերթեր, որոնցում ինքը երբեք չէր տպագրվում: «Տաղանդը չնկատելու անզգուշություն թույլ տված»: Ինչպիսի երևակայություն է պետք ունենալ, Ֆասսբենդերի տաղանդը նկատելու համար: Այդ տրամաբանությամբ նա կարող էր և հավատացյալ լինել: