fbpx

Կենտրոնանալ

Լռությունն իր կտրուկ շեշտը դրել է,
Լցրել սենյակս երգերով իր լալ,
Բայց, Տեր իմ, ինչ հեշտ է գրքեր գրելը,
Ու որքան դժվար է կենտրոնանալ։

Երբ հոգսն է հոգած, ու ժամն է պարապ,
Ու միտքդ խառնող էլ ոչինչ չկա,
Ծնվում է կարծես մի նո՛ր գործ չարած,
Չի գործում ինչ-որ հյուսվածք կամ մկան։

Սկսում է ասես միլիոն միջատ
Երգեր տարաձայն բզզալ քո ներսում,
Աստծո շալակից՝ աստղերից իջած,
Ինքդ քեզանից տող ես աղերսում։

Ու գլխիդ տալիս, ախր քիչ առաջ
Թվաց՝ ուշագրավ բան եկավ մտքիս…
Որոշում թողնել գրողի տարած
Քաղաքն ու փախչել հեռու աղմուկից։

Հեռու պահանջից ու կատարումից,
Ու արարումից հեռու ամենայն,
Ու շնչավորից, որ կապում է ինձ
Սարերից։ Դեպի հեռուն ամենա։

Հուսալով՝ գուցե մենության գրկում,
Հաջողվի ցրված մտքի վերջը տալ,
Ազատվել հազար խոհից կողմնակի,
Եվ կենտրոնանալ, և կենտրոնանալ։
Default image
Դօրիան

Այս ստեղծագործության հեղինակն է հայ գրող Դօրիանը։ Կարող եք կարդալ նրա 👉կենսագրությունը։