fbpx

Պատմվածք

Ժամանակակից հայ գրող Դօրիանի պատմվածքները, «Սատանան մայրամուտին» և «Թոքախտավոր սուտը» վիպակները։ Դօրիանը հեղինակ է նաև երկու վեպերի՝ «Իսկ գիշերվանից հետո՝ շուշաններ» և «Ադհյատման»։ «Իսկ գիշերվանից հետո՝ շուշաններ» վեպը կարող եք կարդալ Bookmate կայքում։ «Ադհյատման» վեպը խմբագրման փուլում է և պատրաստվում է հրապարակման։ Հեղինակի ևս չորս պատմվածք ներառված են «Հիմարների տներն ավելի մեծ են» ժողովածուում, որը նույնպես կարող եք կարդալ Bookmate-ում։

13 րոպե

Գրված՝ 2009թ․, խմբագրված՝ 2020թ․։ Պատմվածքում հղումներ են կատարվում Դօրիանի «Ադհյատման» վեպին, որն այս պահին հրապարակված չէ։ «Սիրո աշնան…» մասին մեջբերումը «Իսկ գիշերվանից հետո՝ շուշաններ» գրքից է։

Պիտի ասեի, որ բողկ եմ, բայց մինչ կանցնեին այժմ հավերժություն թվացող այդ 13 րոպեները, մտովի հորինում էի ավելի ու ավելի ծիծաղելի տարբերակներ։ Տեսնես ի՞նչը նրան ավելի զվարճալի կթվար: 11 րոպե։ Ես ժպտացի, երբ տեսա, որ արդեն 11 րոպե էր անցել առաջին կամուրջից հետո: Նախորդ օրը մտածում էի, թե ինչ պիտի անեմ, եթե որոշեմ չհանդիպել նրան, ու՞ր պիտի գնամ և ինչո՞վ կարող եմ զբաղվել միայնության այդ 12 ժամերի ընթացքում: Իսկ առավոտյան վերցրեցի ու պայուսակի մեջ գցեցի «11 րոպե» գիրքը: Եթե այնպես ստացվեր, որ ինձ ապրել օգնող ուժերը հուշեին, թե իմ առաջ օտար էր՝ կիջնեի պատահական մի կայարանում, որտեղ սրճարան կլիներ ու այնտեղ կկարդայի «11 րոպեն»։ Իսկ այդժամ, երբ առաջին կամուրջն անցնելուց հետո դեռ 11 րոպե էր անցել, ես վեր կացա ու շարժվեցի դեպի մեր պայմանավորված հատման կետը։

ՇԱՐՈՒՆԱԿԵԼ ԿԱՐԴԱԼ

Աղոթած աշուն

Գրված՝ 2009թ․, խմբագրված՝ 2020թ․

Միայնությունն ու այն մտքերը, թե անհաջողակի մեկն ես, թե իզուր ես ապրել ողջ կյանքդ ու, հավանաբար, մինչև դրա վերջն հավատարիմ կմնաս ոճիդ, ստիպում են խորհել մահվան մասին ու ակամա նկատել դրա առավելությունները։ Սփոփող ու բացարձակ անգոյություն, ուր ցավն ու գորշ մտքերը միանգամից անհետանում են՝ վերջապես հանգիստ թողնելով քեզ։ Որքան գեղեցիկ է մահն ու փառք Աստծո, որ կա։ Դրանով կարող ես դադար տալ սովորական դարձած ձանձրույթին, իրար հաջորդող անիմաստ կրկնություններին, որոնցից կազմված է այն, ինչ կյանք են անվանում։ Այն երկար սպասված վերջաբան է նրա համար, ով ակնկալիք չունի վաղվա օրվանից։
Թերեզան նայեց պատուհանից դուրս՝ բակում ոչ ոք չկար։ Պատուհանագոգին մոտեցրեց աթոռը ու զգույշ բարձրացավ դրա վրա։ Ահա և վերջ։ Շուտով ամեն ինչ կավարտվի։

ՇԱՐՈՒՆԱԿԵԼ ԿԱՐԴԱԼ

Քամիներ

Գրված՝ 2009թ․, խմբագրված՝ 2020թ․

Եթե քսան տարեկան լինեի, բաց կանեի պատուհանը ու կվայելեի քամին: Կփակեի աչքերս ու խորը շունչ կքաշեի՝ ասես մեկ վայրկյանում կուլ տալով ողջ տիեզերքը՝ սերը, հաճույքը, խենթությունը, ազատությունը։ Եթե ջահել լինեի կփախչեի, եթե լինեի ջահել կանհետանայի նրանց կյանքից, ում հայցքներն այժմ ինձ կասկածներ են թվում, ջահել լինեի՝ չէի վախենա սխալվելուց ու եթե…

ՇԱՐՈՒՆԱԿԵԼ ԿԱՐԴԱԼ

Սիրո պատմություն

Գրված՝ 2009թ․, խմբագրված՝ 2020թ․

«Կշեռքներ, օրը խոստանում է բովանդակալից լինել, եթե չփակվեք բնակարանում` խորհելով առօրյա խնդիրների մասին կամ, պարզապես, վայելելով հանգիստը»:

Լիլիթը մտքերով ընկավ: Պետք է փոշեկուլով մաքրեր գորգերը, սպիտակեղենը լվանար, լոգանք ընդուներ ու հարդարեր մազերը։ Թեկուզ՝ աստղերը, ինչպես ասում են, չէին պարտադրում, բայց…
Երբ մտքերն իմի բերեց, ձկներն արդեն մոռացության գիրկն էին ընկել ու պիտի սթափվեին: Երևում է, այսօր իսկապես լավ օր է, մտածեց: Արևոտ է, չնայած դրսում մինուս է ու փողոցներն էլ համարյա չորացել են: Տեսնես՝ սև կիսաշրջազգեստի հետ ո՞ր սվիտրը կսազի: Ճտքակոշիկների ներբաներն էլ նորոգման չտվեց` սկսել էին ջուր քաշել: Այ, նման բաների պատճառով էլ մարդու դուրս գալը չի գալիս։ Բայց կշեռքների համար օրը խոստանում էր բովանդակալից լինել: Գնալու տեղ էլ չկար, ի՞նչ բովանդակության մասին էր խոսքը:

ՇԱՐՈւՆԱԿԵԼ ԿԱՐԴԱԼ

Շոու

Գրված՝ 2009թ․, խմբագրված՝ 2020թ․

Նա ասում էր, թե կյանքը շոու է՝ մանուկները լացում են, որպեսզի մյուսների կարեկցանքը զգան, սիրված զգան իրենց, մեծահասակները մյուսներին դուր գալու համար գնում են լավագույն զգեստն ու կոշիկը, անում են լավագույն սանրվածքն ու անգամ ձգտում ամուսնանալ լավագույնի հետ՝ նրա, ով ավելի ցանկալի է մյուսների համար։ Տղաները սիրում են խոսել այն մասին, թե ինչպես են հարբել, աղջիկները ձևացնում են, թե գաղտնիքներ ունեն։ Մյուսների աչքերի առաջ ծնողն ավելի հոգատար է դառնում իր զավակի հանդեպ, սիրահար զույգերն ավելի ջերմ են իրար ձեռք բռնում, աշխատողն ավելի լավ է անում իր գործը, երբ կողքից ինչ-որ մեկը նայում է՝ փորձելով, իբր թե, սովորել։ Կատակողն էլի է կատակում, եթե նախորդ կատակն հաջող էր, հարվածողն էլի է հարվածում, եթե ինչ-որ մեկին դա զվարճացնում է, բարկացնողն էլի է բարկացնում, քանի դեռ շարունակում են բարկանալ։ Մեծ, թե փոքր, կին, թե տղամարդ, հարուստ, թե աղքատ, բոլորը ձգտում են մեկ բանի՝ ցուցադրել ավելի ճոխ շոու։ Ամեն տեղ, ամեն վայրկյան միլիոնավոր ու միլիոնավոր մարդիկ անում են այն, ինչ չեն ուզում, որպեսզի ստանան այն, ինչ ուզում են՝ հայացքներ։

ՇԱՐՈւՆԱԿԵԼ ԿԱՐԴԱԼ

25-րդ կադր

Երկրորդ զուգագուլպան էր պատռվել ու Ալիսը չէր պատկերացնում, թե ինչ է անելու։ Գրողը տանի, և ինչու՞ նա չի կարող իրեն ավելի թանկ զուգագուլպաներ թույլ տալ։ Դրանք գովազդող աղջիկներն այնքան գեղեցիկ են, խնամված, ջահել։ Ո՞վ գիտե, գուցե ինքն էլ այդպիսին լիներ, եթե… Նա խուսափում էր սեփական մտքերից։ «Եթե» չկա։ Անցյալը չես փոխի։ Ընտրությունն ինքն էր կայացրել, ու նրանում, որ չի կարող ամեն անգամ թանկարժեք զուգագուլպաներ գնել, միայն ինքն էր մեղավոր։
Ժակը նյարդային քայլում էր սենյակում ու ինչ-որ բան փնտրում։
– Ժամը տասն եղավ։ Չե՞ս բարեհաճելու վեր կենալ։
– Ի սեր Աստծո, թող պառկեմ, Ժակ, հոգնած եմ։
Ժակը ճոճեց գլուխն ու շարունակեց իր որոնումը։
Հոգնա՞ծ եմ։ Իրեն անգամ քունն էր հոգնեցնում։ Ոչինչ չէր ուզում անել, ամեն ինչ արդեն զզվեցրել էր։ Վեր էր կենալու անկողնուց, զբաղվեր կենցաղային գործերով, նստեր հեռուստացույցի առաջ, զանգեր ընկերուհուն, հետո նորից վերադառնար անիծյալ անկողինը՝ քներ, որպեսզի ուժ գտներ հաջորդ օրն էլ նույն կերպ անցկացնելու համար։
Ժակը շուտով կգնա։ Իրեն կտրվի ազատության փոքրիկ չափաբաժին։ Թեթևանում էր, երբ Ժակն հեռանում էր, թեև նա ոչնչով չէր խանգարում իրեն… համարյա ոչնչով։ Բայց երբ գնում էր, ասես մաքրվում էր տան մթնոլորտը։ Առանց նրա ամեն ինչ ավելի սովորական էր, ավելի թեթև։ Խեղճ Ժակ, հավանաբար նա չի էլ կասկածում, որ ինչ-որ բան ծանրացնում է։

ՇԱՐՈւՆԱԿԵԼ ԿԱՐԴԱԼԸ

Թոքախտավոր սուտը

Գրված՝ 2009թ․, խմբագրված՝ 2018թ․

Մաս Ա

Սենյակ մտա, ու քանի որ ձեռքերս զբաղված էին, ոտքով ծածկեցի դուռը։ Դռան ձայնից Ալեքն արթնացավ ու շուռ եկավ անկողնու մեջ։ Ապա աչքերն հազիվ բացելով՝ շշնջաց.
– Էկա՞ր։
Չպատասխանեցի։ Նա, միևնույն է, չէր լսելու։ Երբ քունը գլխին է, խոսում է, բայց չի լսում։ Տոպրակները շպրտեցի սեղանին ու նստեցի բազկաթոռին, որպեսզի հանեմ կոշիկներս։ Ալեքը վրայից գցեց վերմակը, բարձն հենեց մահճակալի թիկնակին ու նստեց։ Փաստորեն քնած չէր։

ՇԱՐՈՒՆԱԿԵԼ ԿԱՐԴԱԼ

Իմ երկու հայրը

Գրված՝ 2013թ․, խմբագրված՝ 2017թ․

«Սեքսուալությունը նրա դեպքում ընդամենը սփոփանք է՝ տաղանդը չնկատելու անզգուշություն թույլ տված մարդկանց համար»: Ավելի երկնագույն չի լինում: Չպատռեցի «Ֆեյրվյու փոստը» միայն այն պատճառով, որ շապիկին Հիլզն էր՝ նա ինձ դուր է գալիս, ստիպում է պահպանել անգամ այն ամսագրերը, որտեղ Ֆասսբենդերին տաղանդավոր են անվանում: Ի՞նչ պակաս ձեռքբերում է երկրի գլխավոր տիկնոջ համար: Բացի այդ՝ այս օրերին, երբ ցանկացած մանր ու միջին ամսագիր իր պարտքն է համարում ընտրել այդ ամսագրից ավելի միջին ու մանր մարդկանց՝ տարվա ինչ-որ բանը լինելու չնչին պատվին արժանացնելու համար, որևէ ամսագրի շապիկին Հիլզին տեսնելը, այն էլ առանց նախորդ տասներկու ամիսների իր սխրանքների դիմաց ստացած դափնիների, ոչ միայն հաճելի էր (ճաշակի հարց է), այլև ուսերիցդ թափում էր տոների սենտիմենտալության բեռը՝ ծիծաղելի թվացող ժապավեններով փաթաթած, կանաչ ու կարմիր, սպիտակ (թեկուզ մեր կողմերում ձյունն ավելի եզակի երևույթ է, քան պետ. քարտուղարի սուրբծննդյան վերնագրից զուրկ մնացած հարցազրույցը) ու տասնյակ օրերի հեռավորությունից անգամ՝ հոգնեցրած։ Պատռելը՝ չպատռեցի ամսագիրը, բայց րոպեներ անց, «Թագ և բարձ» սրճարանին հասնելով, ստիպված եղա թաքցնել այն: Մեթն էր: Հաստատ Մեթն էր ու, Աստված մի արասցե, տեսներ, ընդունված կարծիքի համաձայն, մինչև տասնվեց տարեկան աղջիկներին զբաղեցնելու համար ստեղծված գունավոր թղթերի այդ կապոցը ձեռքիս ու գլխի ընկներ, որ գնում եմ միայն իր` հերն անիծած հոդվածների համար, որոնց հետ երբեք չեմ համաձայնվում: Թեկուզ, քի՞չ մարդ է «Ֆեյրվյու փոստ» կարդում, ես կարող էի պատահական հայտնվել նրանց ցուցակում ու գլխի էլ չընկնել, որ «Կինո» խորագրի հեղինակ Մեթ Սամմերն ինքն է: Կինո խորագրի հեղինակը, Մեթ Սամմերը: Հազիվ թե նման զուգադիպություն լիներ: Ու ի՞նչ: Սամմերը պատճառ չէ՝ չկարդալու համար այն ամսագիրը, որը միլիոնավոր ամերիկացիների պես, ինքս էլ կարդում եմ: Գուցե վաղն ընդհանրապե՞ս թերթ չկարդամ, որովհետև ցանկացած էջից կարող է դուրս պրծնել քիթն ամեն մեծ ու փոքր կինոիրադարձության մեջ խոթող Սամմերը, որին ես նախընտրում եմ չհանդիպել: Ամսագիրը, առաջին էջը դեպի ներս ծալելով, ձեռքիս տակ դրեցի, հետո մտածեցի, թե կասկածի տեղ կտամ (հազիվ թե գտնվի մեկն, ում հարմար է ամսագիրն այդ դիրքով պահել) հանեցի այն ու, քայլերս արագացնելով, փորձեցի աննկատ անցնել «վտանգավոր» սրճարանի մոտով: Թե՞ Մեթը չէր: Մե՞թն էր: Հազիվ էի զսպում ինձ, որպեսզի այլևս սրճարանի կողմ չնայեմ: Այդ երբվանի՞ց է Մեթը սրճարան գնում: Չնայած, թողեք գուշակեմ՝ կարդացել է հերթական հիմարագույն գրքերից մեկը, մոտավորապես «Ինչպես դադարել ինչ-որ բան անել և սկսել ապրել» վերնագրով, փակցրել է պատին հիշեցում այն մասին, որ առավոտյան, մինչև Amazon-ից բեռնած հերթական էժանագին ֆիլմը միացնելը (ոչ էժանագին ֆիլմերի ցուցադրումներին նա, այսպես, թե այնպես, ներկա էր լինում նախքան դրանց՝ Amazon-ում հայտնվելը) պարտավոր է դուրս գալ տանից, սկզբի համար գոնե օրվա ուտելիք գնել, հետո կամաց-կամաց ավելի ու ավելի մարդաշատ վայրերում հայտնվել: Միջին մարդաշատության «Թագ և բարձը», ենթադրում եմ, նոր կենսակերպի տաս-տասնհինգերերդ օրվա շնորհիվ էր ընդունել ճանաչված հյուրին, որն ինքն իրեն խոստացել էր չփախչել այդտեղից մինչև սուրճի ավարտվելն ու հիմա հազիվ էր դիմանում այն մեկ կումով կուլ տալու գայթակղությանը՝ ձեռքի հետ ընթերցելով թերթեր, որոնցում ինքը երբեք չէր տպագրվում: «Տաղանդը չնկատելու անզգուշություն թույլ տված»: Ինչպիսի երևակայություն է պետք ունենալ, Ֆասսբենդերի տաղանդը նկատելու համար: Այդ տրամաբանությամբ նա կարող էր և հավատացյալ լինել:

ՇԱՐՈՒՆԱԿԵԼ ԿԱՐԴԱԼ
#1 գրառում #2 գրառում #3 գրառում #4 գրառում